Studeren in de VS

Intussen studeer ik al meer dan een jaar aan Stanford University voor een Master in Computer Science. In deze periode heb ik van meerdere mensen (bekenden en onbekenden) vragen ontvangen over hoe het is om aan Stanford te studeren en hoe het aanmeldingsproces in elkaar zit. Om deze informatie wat openlijker beschikbaar te maken (voor wat het waard is) heb ik deze pagina geschreven met informatie over het aanmeldingsprocess voor universiteiten in de VS en hoe het mij hier bevalt.

Voor ik verder ga is het belangrijk om te weten dat ik alleen ervaring heb met aanmeldingen voor een Master studie. Hoewel zaken als financien en motivatie brieven ook van toepassing zijn op bijvoorbeeld undergraduate studies of MBAs, is het wel zo dat sommige departments een andere nadruk leggen dan anderen. Dat gezegd hebbende, kunnen we door naar de kern van de zaak.

Weet waar je aan begint

Er zijn verschillende manieren waarop je naar de VS kunt om te studeren. De eenvoudigste optie is om een uitwisselingen te doen. Met eenvoudig bedoel ik dat hier het minste regelwerk aan vooraf gaat. Je moet hier (meestal) wel een selectie procedure doorlopen bij je eigen universiteit, maar vervolgens is veel al voor je geregeld. Ook over financiën hoef je je niet druk te maken, aangezien uitwisselingen in het algemeen met een gesloten beurs werken. Het nadeel is dan wel dat je minder keus hebt als het gaat om universiteitskeuze. Daarnaast is een uitwisseling vaak niet voor een volledige degree en doe je maar een deel van je Master in het buitenland.

De tweede optie is dat je het zelf regelt, waardoor je helemaal vrij in je keuzes bent. In dit geval zijn er ontzettend veel mogelijkheden die gepaard gaan met veel meer onzekerheid: je zult alles moeten regelen van financiën tot universiteitsaanmeldingen, en al het papierwerk wat daarbij komt kijken. Daarnaast is het goed dat je je van tevoren bedenkt dat een dergelijk plan betekent dat je misschien wel tot 2 jaar in het buitenland bent. Als dit allemaal precies is wat je zoekt kun je gaan beginnen.

Om te zorgen dat je genoeg tijd hebt om alle zaken genoeg aandacht te geven en zo een solide aanmelding af te leveren is het belangrijk dat je op tijd begint. Ik zou aanraden om in ieder geval 1 jaar van tevoren te beginnen met de eerste zaken. Probeer voor die tijd al een beeld te krijgen van wat je mogelijkheden zijn en wat daar grofweg voor moet gebeuren. Zelf ben ik in Juni 2006 begonnen met het aanschrijven van de eerste beurzen, terwijl ik in September 2007 vertrok naar de VS. Voor studies die in September beginnen zijn de application deadlines tussen December en Februari, waardoor je vooral in de periode tot Februari druk bezig bent.

Universiteiten

De eerste stap richting je aanmelding is beslissen voor welke universiteiten je aanmeldt. Wellicht is er een universiteit waar je per se heen wilt, en heb je eigenlijk geen interesse in andere universiteiten. Als het werk dat jij doet echt alleen bij die universiteit gedaan wordt is dit een begrijpelijke keus, maar in het algemeen zou ik aanraden om je bij meerdere universiteiten aan te melden. Dit is ook gebruikelijk onder Amerikanen en internationale studenten. Ten eerste kun je er niet zomaar van uit gaan dat je bij je ‘first choice’ aangenomen wordt. Daarnaast is het zo dat sommige universiteiten beurzen verlenen bij aanname en anderen wellicht helemaal niets; dit kan financieel gezien ook invloed hebben op je uiteindelijke keuze.

Het is daarom een goed idee om al in het begin een lijstje op te stellen van universiteiten die je interessant vindt. Let hierbij vooral op de onderzoeksgroepen waarbij de professoren actief zijn, aangezien dit vaak ook veel zegt over de nadruk die docenten leggen in hun onderwijs. Vanzelfsprekend is het ook belangrijk om goed te kijken of er voldoende interessant vakken gegeven worden. Schat daarnaast je kansen in voor de verschillende universiteiten, en kies ook een zogenoemde `safety’: een universiteit waar je vrijwel zeker binnen komt. Een universiteits aanmelding kost meestal tussen de 50 en 150 dollar, maar bedenkt dat dit te verwaarlozen is vergeleken met de tuition die je gaat betalen. Bij het doen van meerdere aanmeldingen kun je vaak papierwerk dubbel gebruiken.

Het aanmeldingsdossier

De samenstelling van het aanmeldingsdossier verschilt per universiteit en opleiding, maar er is een aantal zaken die overal gevraagd worden. Dit zijn:

  • Statement of Purpose
  • Referentiebrieven
  • Standardized tests (bijvoorbeeld TOEFL, GRE, GRE subject test, GMAT, MCAT)
  • Transcripts
  • Resume

Elk onderdeel is belangrijk en waar de nadruk uiteindelijk ligt hangt af van de universiteit. Al deze zaken zijn echter een weerspiegeling van wat je al bereikt hebt op academisch en professioneel gebied, en van wat je potentieel is. In andere woorden, het harde werk is al achter de rug: jij als persoon en wat je al bereikt hebt zijn de belangrijkste factor in het aanmeldingsproces. Hoewel ik niet geloof in de stricte hierarchie die er in university rankings als de Academic Ranking of World Universities of de US News rankings geschetst wordt, denk ik wel dat het zo is dat er groepen universiteiten zijn die hogere eisen stellen dan andere universiteiten.

Statement of Purpose
In mijn ogen is het Statement if Purpose (SoP) het belangrijkste onderdeel van je dossier. Je hebt hier de kans om jezelf neer te zetten zoals jij gezien wilt worden en zaken benadrukken die jij belangrijk vindt. Een andere reden waarom het SoP wel gezien wordt als het belangrijkste onderdeel, is omdat het ongeveer het enige onderdeel is waarin jij je persoonlijkheid kunt laten zien. Begin op tijd met je Statement of Purpose en laat het ook vaak door anderen lezen. Ik zal niet ingaan op wat belangrijke elementen van een goede SoP zijn, maar hierover zijn voldoende zaken online te vinden. Het is niet ongebruikelijk dat dezelfde SoP voor meerdere universiteiten gebruikt wordt, op voorwaarde dat de brief voldoende ge-customized is voor de universiteit in kwestie. Daarnaast kun je delen van je SoP ook hergebruiken voor je beursaanmeldingen.

Referentiebrieven
Referentiebrieven zijn er om te laten zien dat jij niet de enige bent die denkt dat je geschikt bent voor het programma; meestal wordt er naar 3 referenties gevraagd. Afhankelijk van het programma kan het verstandiger zijn professoren dan wel huidige of voormalige werkgevers te vragen een brief voor je te schrijven. Persoonlijk denk ik dat het een goed idee is om in iedergeval een persoon te vragen die jou goed kent (bijvoorbeeld je mentor, of je scriptie begeleider) en die op specifieke details van je werkhouding in kan gaan. Daarnaast is het mooi als je een vooraanstaand persoon kunt vragen, des te beter als deze goed bekend staat in het veld waarin je gaat studeren. Het is natuurlijk nog mooier als deze vooraanstaande persoon jou ook nog goed kent. Begin tijdig met het zoeken van referenten aangezien professoren en docenten het vaak erg druk hebben en het wel even duurt voordat ze tijd hebben.

Standardized tests
Waar wij in Nederland alleen de CITO toets hebben, zijn ze in de VS een stuk meer gefocused op gestandaardizeerde toetsen. In het algemeen zul je in ieder geval de TOEFL toets moeten doen die je kennis van de Engelse taal test. Deze toets is voor Nederlanders in het algemeen erg goed te doen, en ik hoorde eens dat Nederlanders na de Denen het hoogst scoren op de TOEFL. Het kan natuurlijk geen kwaad wat te oefenen (oefen toetsen zijn te vinden in de meeste bibliotheken en op het internet).

Daarnaast moet je voor het volgen van Graduate study (je Master of PhD) de GRE test doen, dit is de Graduate Record Examination. Een aantal studies hebben alternatieve toetsen zoals de LSAT, GMAT en MCAT voor rechten, MBAs en geneeskunde respectievelijk. De GRE toets vond ik aanzienlijke moeilijker dan de TOEFL toets, en ik raad mensen dus aan om hier goed voor te oefenen. In hoeverre je score op deze toets mee telt is niet duidelijk, en verschilt per universiteit. Vaak wordt een ondergrens score gesteld: als je hier onder zit, wordt je aanmelding meteen weggegooid. Zeker is in ieder geval dat je met een uitstekende score je aanmelding heel erg kunt versterken. Neem deze toets dus heel serieus: een weekje voorbereiding is te weinig. Zoek dus tijdig uit wat je moet kunnen, zodat je in kunt schatten hoe lang je hier mee bezig zal zijn. Sommige Master and PhD programmas eisen ook dat je de GRE Subject test doet, die je kennis test binnen je gebied van expertise.

Transcripts en resume
Deze punten spreken redelijk voor zich. Let er wel op dat sommige universiteiten dat je je cijfers laat uitdrukken op de GPA schaal. Meestal kun je er wel mee weg komen om gewoon je Nederlandse 1-10 cijfers op stuurt. Er is een document van het Nuffic dat een vergelijking dat een vergelijking maakt tussen de twee cijfer systemen, maar dit document is helaas in het Nederlands. Zelf heb ik destijds delen van dit document vertaald naar het Engels, en de tabelen uit het document meegestuurd om een indicatie te geven van wat de cijfers waard zijn.

Financiën

Een laatste punt dat ik nog wil benadrukken zijn de financiën: inclusief tuition en leefkosten ben je aan een studie in de VS tussen de $20,000 en $70,000 per jaar kwijt. Hoe dit bedrag uitvalt hangt af van aan welke universiteit je gaat studeren en het prijsniveau van de locatie waar je terecht komt. Private universities hebben vaak een hogere tuition dan public universities, en de grotere steden hebben in het algemeen hogere leefkosten dan meer afgelegen locaties. Vanwege de hoogte van de kosten om in de VS te studeren is de aanmelding voor beurzen en/of leningen haast even belangrijk als de universiteitsaanmeldingen zelf. Ik zou grofweg de volgende bronnen van geld onderscheiden:

  • Beurzen – In Nederland zijn er een aantal grote en veel kleinere beursverstrekkers. Een aantal grotere zijn: Fulbright beurs, HSP Talentenprogramma, VSB beurs, Prins Bernard Cultuurfonds.
  • RA/TA-ships Bij de universiteit waar je terecht komt is er soms de mogelijkheid om een Research Assistantship (RA) of Teaching Assistantship (TA) te doen. Hiervoor krijg je vaak een financiele vergoeding die soms oploopt tot de volledige vergoeding van je tuition plus een stipend voor het blok waarin je dit doet. Let goed op of je visum dit werk toe staat (dit is met een J-1 en F-1 meestal het geval).
  • Lenen – De laatste optie is geld te lenen van de bank. Sommige banken hebben master leningen, waarvan de hoogte afhangt van de universiteit waar je gaat studeren.

Er gaat veel tijd zitten in het zoeken en aanschrijven van beurzen, maar bedenk wel dat je al het geld wat je hier uit haalt niet hoeft te lenen. Toch moet je rekening houden met lenen, want uiteindelijk kom je er simpelweg niet als je te weinig geld hebt.

Intermezzo: credit score

Iets wat niet meteen relevant is als je in de VS gaat studeren, maar wel op de wat langere termijn is je credit score. Het heeft bij mij wel twee jaar geduurd voor ik er achter kwam hoe belangrijk het is om een goede credit score te hebben in de VS. Je credit score geeft aan hoe kredietwaardig je bent en is in zekere zin vergelijkbaar met waar het BKR te Tiel zich mee bezig houdt (voor zover ik weet). Nu is in Nederland de mening van het BKR ook best belangrijk – ik kan me nog goed herinneren dat ik erg veel moeite had een mobiele telefoon abonnement af te sluiten toen ik in A’dam Oost woonde – maar in de VS zit het voor mijn gevoel echt in de samenleving ingebakken. Als je op een gegeven moment iets op afbetaling wilt kopen of  voor zaken als mobiele telefoon abonnementen wordt er altijd naar je credit score gekeken. Laatst kwam ik zelfs een situatie tegen waar het voor een online traffic-test uitermate lastig was om de test online in te leveren als je geen credit score had. Dit laatste komt omdat de informatie bij het Credit Bureau ook voor identificatie doeleinden gebruikt kan worden.

Om die reden ben ik laatst dus eens uit gaan zoeken hoe ik aan een goede credit score kom, en ik moet zeggen dat ik uitermate verbaasd was met mijn bevindingen! Het komt er op neer dat je haast verplicht bent geld te lenen om een credit score te krijgen – dat wil zeggen, op een of andere manier aan tonen dat je voldoende geld op je rekening hebt is niet voldoende. Het plaatje is dus ongeveer als volgt: begin met een credit card en zorg dat je die regelmatig gebruikt. Maar pas op: maak je elke maand je volle crediet op, dan is dat niet goed voor je score (ook al betaal je alles steeds netjes aan het eind van de maand). Het beste is schijnbaar om niet meer dan 30% van je max uit te geven. Mocht het moelijk zijn om een credit card te krijgen (om dat je bijvoorbeeld nog geen credit score hebt, of geen mensen in de VS kent die voor je borg kunnen staan) dan kun je een secured credit card nemen. Hiermee wordt het maximum limiet voor je credit card op je rekening vast gezet, zodat je gegarandeerd je schuld kunt afbetalen. Na een tijdje dit gedaan te hebben kun je over op een gewonen credit card.

De volgende stap is om een lening af te sluiten, die je vervolgens netjes terug betaalt (!!). Dit vind ik persoonlijk dus erg raar: je moet dus lenen om te zorgen dat je later kunt lenen als je een hypotheek wilt, of bijvoorbeeld een huis op afbetaling wilt kopen. Het idee dat je dus vrijwel gedwongen moet lenen kan ik maar niet bij.

Nu kan het erg goed zijn dat ik hier wat naief tegen aan kijk, en wellicht is het niet veel anders in Nederland. Natuurlijk is het wel begrijpelijk dat ze van je willen weten of je een nette afbetaler bent, maar ik kan je in iedergeval wel vertellen dat het erg frustrerend kan zijn om elke keer voor een credit card afgewezen te worden ook al heb je een vast inkomen. Kortom: ben je van plan om langer in de VS te blijven, zorg dan dat je tijdig begint met het opbouwen van je credit score. Het schijnt vooral makkelijk te zijn een credit card te krijgen als je nog student bent. (ik deed dit pas achteraf).

De uitslag

Het bericht van de universiteiten is niet altijd positief. Het is natuurlijk erg jammer als je afgewezen wordt door je eerste keus, maar geef de moed niet op. Blijf positief en steek desnoods extra energie in universiteiten waarvan de deadline nog niet verstreken is. Om deze reden is het ook belangrijk dat je de aanmelding bij je ‘safety’ niet verwaarloost. Het kan zijn dat je hem nog nodig hebt, en dan baal je dat je niet alles gedaan hebt wat je kon. Daarnaast is het ook niet zo dat je niet geschikt bent voor studie in de VS als je bij een universiteit afgewezen wordt. Het kan heel goed zijn dat je niet bij het profiel van die specifieke universiteit past, of dat die universiteit net dit jaar heel erg populair was.

Raak niet in paniek als het tegen zit: je hebt er veel tijd ingestopt, maar paniek mailtjes naar Graduate Admissions zullen zeker niet voor je werken. Zorg ervoor dat alle communicatie met de universiteit goed doordacht is.

Hoe is het bij mij verlopen?

Het voorgaande verhaal is in mijn ogen een redelijk volledige samenvatting van de stappen die ondernomen moeten worden om je voor een studie in de VS aan te melden. Om hiernaast nog een wat concreter beeld te geven op het aanmeldingsproces te geven zal ik ook kort nog wat vertellen over hoe het bij mij gegaan is.

Toen ik in Juni 2006 begon met mijn voorbereidingen heb ik mij vooral gericht op de Fulbright beurs. Toen ik in Augustus 2006 hiervoor geaccepteerd was, voelde ik mij extra gemotiveerd om het aanmeldingsproces voort te zetten. In de periode Augustus-Januari heb ik mij toen gericht op de aanmelding voor 5 universiteiten: Stanford University, Columbia University, UC Berkeley, UCLA en Carnegie Mellon University.
Parallel hieraan heb ik mij ook aangemeld voor het HSP Talentenprogramma, aangezien de Fulbright niet voldoende was om mijn kosten voor twee jaar studie te dekken.

Eind Februari kwamen de eerste uitslagen terug, en de eersten waren niet zeer positief. Als eerste ontving ik een afwijzing van Berkeley, en niet lang daarna ook een afwijzing van Carnegie Mellon. Zoals je kunt begrijpen werkt dit niet erg motiverend en ga je aan het hele plan twijfelen. Een tergend lange maand later ontving ik van Stanford University mijn acceptatie brief, wat betekende dat alles door kon gaan! Gelukkig ontving ik aan het begin van 2007 ook bericht dat ik geaccepteerd was voor het HSP talentenprogramma, waardoor financieel het plaatje ook rond was. In de maand volgend op mijn Stanford acceptatie ontving ik ook een acceptatie brief van Columbia en UCLA.

Ten slotte heb ik toen besloten om voor Stanford te kiezen waar ik nog steeds erg blij mee ben! Ik heb het gevoel dat ik in het afgelopen jaar enorm veel geleerd heb: van mijn professoren, mijn medestudenten en van het leven in de VS. Verder merk ik nu al dat mijn keuze om in de VS te studeren meer deuren heeft geopend op de arbeidsmarkt. Al met al is het een fantastische ervaring en kan ik het zeker aanraden!
Wie geinteresseerd is meer te lezen over mijn leven op Stanford kan hierover meer lezen op mijn blog.